V V O G

X L

 

 

 

VEERTIG  JAAR  VERENIGINGSLEVEN

VAN DE

VLAAMSE GYNAECOLOGEN

 

 

P. DEFOORT

m.m.v.

G. ALBERTYN  en  F. MICHIELS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opgedragen aan de

Vlaamse gynaecologen,

die het opbrachten om

na een drukke werkweek,

op zaterdag te vergaderen -

en aan hun echtgenoten

die hen aanspoorden om

deze bijeenkomsten vooral niet te missen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VOORWOORD

door

DR. J. VAN WIEMEERSCH,

VOORZITTER 

 

 

De Vlaamse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie heeft gewacht op het magische jaar 2000 om de 40ste verjaardag te vieren. Om deze viering luister bij te zetten, heeft de Raad van Bestuur vorig jaar beslist een jubileumboek uit te geven, dat de lezer in staat moet stellen te gaan grasduinen in de historie en prehistorie van deze stilaan legendarisch geworden vereniging. De auteurs van dit boek zullen de lezer begeleiden in een tocht doorheen de rijk gevulde geschiedenis met vele merkwaardige gebeurtenissen en omwentelingen.

 

In 1960, toen de eerste vergadering van de pas opgerichte Vlaamse Gynaecologenvereniging plaatsvond, kwam de anticonceptiepil heel voorzichtig uit haar schelp gekropen, werden de eerste buikjes behoedzaam met gas opgeblazen om er nadien met trillende hand een kijkbuisje in te schuiven, kreeg men stilaan hoop dat er ooit een eicel en een zaadcel buiten het lichaam zouden kunnen worden samengevoegd, waren de lintmeters en de houten toeters op de zwangere buik de courante hulpmiddelen van de gynaecoloog.

 

40 Jaar later, dit wil zeggen vandaag, worden twee eindjes menselijke eileider door robotarmen geanastomoseerd, worden de kleinste en diepste klieren uit de obturatoriusloge laparoscopisch verwijderd, is Louise Brown een volwassen vrouw geworden en voert ze een indrukwekkend legioen aan van vele tienduizenden IVF mensen, biedt de moleculaire biologie en pre-implantatiediagnostiek een niet te overziene waaier van mogelijkheden om ziekten te doen verdwijnen, handicaps uit te schakelen en meer en meer vrouwen te helpen, wordt de foetus intra-uterien geopereerd om de toekomstige levenskwaliteit te verbeteren.

 

Het is een hele weg die werd afgelegd en zoals u zult lezen, heeft ook de Vlaamse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie langzaam maar zeker de volwassen leeftijd bereikt.. Tussen het scheppingsverhaal op de trein naar Oss in Nederland en de professioneel gestructureerde V.V.O.G. met zijn commissies en subcommissies, werkgroepen, website, nationale en internationale congressen, is er inderdaad heel veel gebeurd. De nostalgie naar de tijd van toen kan voor sommigen niet meer zijn dan een vanzelfsprekend fenomeen. De vrijbuiters van weleer, de pioniers van ons vak, de meesters van de verlostangen, de vingers van de Leopoldse handgrepen, werden vervangen door perinatologen, prenatale diagnosten, echografisten, colposcopisten, hysteroscopisten, urogynaecologen.

 

De lectuur van dit geschiedenisboek is een geschikt moment en een ideale gelegenheid om even stil te staan, even halt te houden, om zowel achterom te zien als vooruit te kijken en om een bilan te maken wat goed is geweest, wat beter had gekund en wat nu eigenlijk het beste voor de toekomst zou zijn.

 

Als voorzitter van de vereniging kan ik dit voorwoord niet beter besluiten dan met een groot woord van dank voor de coördinerende auteur en vriend Paul Defoort, die bij de realisatie van dit prestigieuze werk, werd bijgestaan door twee luitenants van formaat, de collegae en ook tevens vrienden Fernand Michiels en Georges Albertyn. Zij hebben voor dit boek het beste van zichzelf gegeven om de meer dan 95 % van de Vlaamse vrouwenartsen, lid van onze vereniging, jong of oud, man of vrouw, universitair of perifeer werkzaam, superspecialist of algemeen gynaecoloog, uren te boeien met die fascinerende reis doorheen de geschiedenis van de V.V.O.G..

 

Veel leesgenot.

 

Johan VAN WIEMEERSCH

Voorzitter V.V.O.G.

INLEIDING

 

 

 

VVOG XL: VVOG veertig of VVOG Extra Large?

De gelegenheid was te mooi om, voor het veertigjarige jubileum, de VVOG eens Extra Large in het zonnetje te zetten.

 

De idee om een historiek van de Vereniging op te stellen leeft reeds.lang. Topfiguren uit de geschiedenis van de VVOG hebben met de gedachte gespeeld en er een aanzet toe gemaakt; Hun vele activiteiten hebben gemaakt dat het bij synoptische schetsen is gebleven.

Wel hebben zij veel archiefmateriaal en aantekeningen verzameld en bewaard. Tussen een archief en een consistent historisch verhaal is er echter nog een lange weg.

In een onbewaakt ogenblik, aan de ontbijttafel tijdens de Ierlandreis in 1998, stelde ik aan enige medebestuursleden voor, om als "katalysator" te helpen bij het stroomlijnen van het vele bronnenmateriaal, dat door veel schiften en elimineren in een lopende tekst moest herschapen worden. Sindsdien weet ik, dat de zinsnede die in de inleiding van talloze boeken terugkomt:"De auteur heeft deze taak schromelijk onderschat" geen ijdele woorden zijn.

 

"Les peuples heureux n'ont pas d'histoire".

De VVOG is een gelukkige vereniging. Epische beleidsdiscussies en dreigende schisma's, laat staan smeuïge intriges, zijn haar bespaard gebleven. Met spectaculaire episoden kun je haar geschiedenis niet schrijven. Er is dus gekozen om het verhaal te schrijven rond de besliskundige scharniermomenten, de gestage en welbewuste onderstroom die de huidige structuur en werking van de VVOG in haar huidige vorm bepaald hebben en uitleggen.

               Daarom is de tekst zoveel mogelijk "op de documenten" geschreven en tracht het taalgebruik daar ook zo dicht mogelijk bij aan te sluiten om de sfeer en geest "van toen" te capteren. Vandaar ook de soms wat eigenzinnige hoofdlettering (Voorzitter, Raad van Bestuur…) die in de VVOG-documenten gangbaar is. Ook de spelling bleef, behalve bij manifeste orthografische of syntactische lapsussen, zo dicht mogelijk bij de originele.

Ik hoop dat op die manier de tekst een lezenswaardige evocatie zal blijken van vele uren verenigingsleven, en bij de trouwe leden de herinnering zal opfrissen.

 

Rest de aangename plicht om velen te bedanken.

Vriend en Voorzitter Johan Van Wiemeersch voor zijn Voorwoord, en hem en mijn vrienden mede-bestuursleden voor het volgehouden vertrouwen, ook toen het schrijven veel langer duurde dan oorspronkelijk voorzien.

Zonder het Logboek van Staf Huyghebaert en het omvangrijk archief van professor Robert Derom zou het schrijven van deze geschiedenis gewoon onmogelijk geweest zijn.

Fernand Michiels ordende het archief van Robert Derom en zijn eigen archief, stelde gul documenten ter beschikking en sprong bij met zijn reminiscenties.

Georges Albertyn stelde zijn archief ter beschikking, van belang voor de geschiedenis van de commissie oncologie.

Fernand en Georges sprongen steevast bij met raadgevingen en hun know-how. Van harte dank.

Dries Bekaert leverde de voorgekauwde gegevens voor de geschiedenis van het SPE.

Robert Derom en Fernand Michiels lazen de eerste hoofdstukken en hun opbouwende kritiek daarop was niet weinig bemoedigend en motiverend.

De tekorten en lacunes die desondanks in de tekst bleven bestaan komen uitsluitend voor mijn rekening.

De heer Hans Hekkert heeft het op zich genomen heeft om van deze historiek, zoals van het jaarboek, een product te maken dat finaal af en piekfijn verzorgd is.

Ook zijn geduld heb ik niet weinig op de proef gesteld, maar hij heeft er nooit zijn glimlach of bereidwilligheid bij verloren. Ook naar hem gaat mijn welgemeende dank.

Men sta mij toe, mijn echtgenote Chris te bedanken. Zij duldde dat de slaapkamervloer geruime tijd door het VVOG-archief werd ingenomen. Mijn zonen Frederik en Filips kwamen aanhoudend en succesrijk ter hulp in de niet aflatende strijd met de tekstverwerker en wijdden mij in in de geheimzinnige kunst van het saven.

Tenslotte is alle dank in hoodzaak voor de leden, genoemd of ongenoemd in deze historiek, die door hun actieve rol of hun respons op de VVOG-initiatieven het leven van de Vereniging maken.

Aan hen en hun echtgenoten is deze geschiedenis opgedragen.

 

Paul Defoort